Kiedy dziecko przychodzi na świat, jest przeważnie zdrowe, z czasem jednak atakują je choroby i problemy fizjologiczne, które znaczą jego życie cierpieniem. Podobnie jest w porządku duchowym – dusza uczyniona przez Chrzest czystą i wolną od wszelkiego grzechu, zaciąga jednak w ciągu życia różne zmazy i zapada na duchowe schorzenia. Określamy je mianem grzechów. Jeżeli grzech jest na tyle poważny, że przerywa życie Boże w człowieku, określamy go mianem “śmiertelnego”, właśnie dlatego, że przynosi śmierć życiu Chrystusowemu w duszy. Jeżeli zaś popełnione zło życia Bożego nie niszczy a tylko je rani, mówimy o nim jako o grzechu “powszednim”.
Poważny grzech zawsze powoduje w duszy trojaki efekt. Pierwszym jego skutkiem jest swoista wrogość względem samego siebie. Grzesznik czuje się tak ,jakby w samej głębi jego ja rozciągnęło się pole bitwy, na którym ścierają się przeciwne siły toczącej się w nim wojny domowej. Nie jest już jednością, ale dwoistością, w której te dwie siły walczą o dominację.
Poważny grzech oddziela też człowieka od jego bliźnich, bo człowiek, który nie żyje w pokoju z samym sobą, nie może też żyć w pokoju z innymi. Wojny światowe nie są niczym innym, jak tylko projekcją na wielkie obszary globu wojen psychicznych toczących się w pogrążonych w zamęcie pojedynczych duszach. Gdyby nie było bitew rozegranych we wnętrzach serc, nie byłoby pól bitewnych na powierzchni ziemi. Wszak dopiero po grzechu zabójstwa Abla Kain sformułował swoje antyspołeczne pytanie” “Czyż jestem stróżem mojego brata?”.
Najpoważniejszym skutkiem grzechu nie jest jednak autoalienacja ani alienacja względem bliźnich, lecz alienacja względem Boga. Jako że łaska jest Bożym życiem w duszy, poważny grzech jest tego Bożego życia zniszczeniem. List do Hebrajczyków mówi o tym jako o ponownym krzyżowaniu w sobie Syna Bożego i wystawianiu Go na pośmiewisko (por. Hbr 6, 6). Grzech zatem jest drugą śmiercią. Utracone zostają zasługi, jakie dotąd uzyskaliśmy. Mogą one jednak zostać odzyskane – dzięki miłosierdziu Boga w Sakramencie Pokuty.
Sakrament Pokuty został ustanowiony przez Chrystusa w formie osądu, na odpuszczenie – przez sakramentalną absolutnie – grzechów po Chrzcie popełnionych, którego to odpuszczenia dostępują osoby żałujące za swoje grzechy i wyznające je w sakramentalnej Spowiedzi.
Można być całkowicie pewnym, że ten Sakrament nie jest urządzeniem ludzkim. Bo nawet jeśliby Kościół miał którykolwiek z Sakramentów wymyślić, to z drugiej strony od jednego z nich – a mianowicie od Pokuty – z pewnością jak najchętniej by się uwolnił. Uczyniłby tak z powodu ogromnych obciążeń, jakie nakłada on na ludzi zmuszonych do wielogodzinnego siedzenia w ciasnych konfesjonałach i wysłuchiwania straszliwie monotonnej opowieści upadłej natury ludzkiej.
Można zapytać, czemu wyznawać swoje grzechy księdzu? A może nie jest on nawet równie święty jak penitent? Może i tak być, ale choć nie jest on bardziej święty jako osoba, to jest bardziej święty w zakresie swojej władzy, bo Chrystus dał tę władzę Swojemu Kościołowi – i tylko Kościół władze tę deklaruje i tylko Kościół władzę tę sprawuje.
Burmistrz miasta może i nie jest tak cnotliwy, jak niektórzy z jego obywateli, ale ma władzę, której obywatele nie mają. I tak też jest z kapłanem.
Co więcej jednak, to nie kapłan rozgrzesza: jest on tylko narzędziem Chrystusa. Czy może człowiek sam z siebie wybaczać grzechy? Nie. Czy może człowiek zespolony z Bogiem wybaczać grzechy? Tak. Jest to sposób, w jaki wybaczał grzechy Chrystus, Syn Boży – poprzez Swą ludzką naturę. Tak wybaczył grzechy Magdaleny; tak wybaczył grzechy paralityka; tak wybaczył grzechy Dobrego Łotra. I te władze dał swojemu Kościołowi.
Ponieważ kapłan działa w imieniu Chrystusa, jest związany tajemnicą spowiedzi. Nawet pod grozą kary śmierci nie może ujawnić grzechów, które wyznano mu przy spowiedzi.
Źródło: Arcybiskup Fulton J. Sheen, “Księga Sakramentów”, Wydawnictwo AA, Kraków 2022
