Aktualności

W całym ciągu Ewangelii Chrystus nie czyni tajemnicy z tego, że Jego wyznawcom potrzeba będzie siły, by pozostać mocnymi w wierze. Dlatego też dał im Sakrament Bierzmowania. Przez stulecia bierzmowanie nazywano sakramentem duchowego umocnienia. W naszych czasach postrzega się go jako sakrament męczeństwa. Jak powiedział Pan Swoim uczniom w dniu Wniebowstąpienia, mamy być Jego świadkami – dosłownie zaś Jego męczennikami – greckie słowo martyr oznacza “świadka”) aż po krańce ziemi (Dz 1, 8).

Pięćdziesiątnica była zstąpieniem z Nieba nie książki, ale żywych języków ognia. Bierzmowanie zadaje kłam tym, którzy mówią, że “kazanie na Górze im wystarcza”. Nauczanie naszego Pana zapisane w Ewangelii zostało wypełnione, dopełnione o objawione w swoim głębszym sensie przez zesłanie Ducha Prawdy, którego On dał Kościołowi. Faktycznie, znamy Chrystusa za sprawą lektury Ewangelii, ale głębsze znaczenie jej słów i pełniejsze poznanie Chrystusa osiągamy, kiedy mamy Jego Ducha.

To tylko przez tego Ducha możemy wiedzieć, że Chrystus jest boskim Synem Boga i Odkupicielem rodzaju ludzkiego: “A którzy są w ciele, nie mogą podobać się Bogu. Wy zaś nie jesteście w ciele, ale w duchu; jeśli tylko Duch Boży mieszka w was. Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie należy do niego” (Rz 8, 8-9).

Z tego właśnie powodu, że w Bierzmowaniu udzielana jest dodatkowa miara Ducha zawsze, nawet we wczesnym Kościele, było ono szafowane nie przez uczniów, ale przez samych tylko Apostołów, a potem przez biskupów jako mających pełnię kapłaństwa.

Bierzmowanie – Sakrament walki

Każdy sakrament pozostaje w relacji ze śmiercią Chrystusa, ale Bierzmowanie to podobieństwo w sposób szczególnie intensywny uwydatnia. Chrzest daje chrześcijaninowi skarb; Bierzmowanie każe mu walczyć w obronie tego skarbu przeciwko trzem wielkim wrogom: przeciw światu, ciału i diabłu. Militarny charakter tego Sakramentu poświadczają cztery następujące symboliczne akty:

1. Czoło bierzmowanego zostaje namaszczone krzyżmem w Znaku Krzyża
2. Wewnętrzna łaska tego Sakramentu daje męstwo i inne dary potrzebne do walki pod przewodem Ducha
3. Lekkie uderzenie w policzek dawane osobie bierzmowanej mojej przypomnieć, że jako żołnierz Chrystusa ma być gotowa na wycierpienie wszystkiego przez wzgląd na Niego
4. Bojowy charakter Bierzmowania potwierdza fakt, że jego zwyczajnym szafarzem jest biskup, będący w armii Kościoła jak gdyby generałem.

Sakrament apostolatu świeckich

Świeccy są przez Bierzmowanie wzywani do udziału w apostolacie Kościoła, do bycia świadkami Chrystusa wobec tych, którzy Go nie znają, do bycia prorokami i nauczycielami w świecie bez wiary, a także do ofiarowywania – razem z kapłanami – swoich ciał na rozum ofiarę Ojcu Niebieskiemu: “Wy zaś, rodzaj wybrany, królewskie kapłaństwo, naród święty, lud nabyty; abyście głosili moc Tego, co z was z ciemności powołał do Swojej przedziwnej światłości” (1 P 2, 9).

Świeccy uczestniczą w powszechnym kapłaństwie Kościoła, bo wszyscy są członkami Jezusa-kapłana; nie uczestniczą natomiast w kapłaństwie służebnym, czyli hierarchicznym, które wypływa z Sakramentu Święceń, i w którym wchodzi w grę osobiste reprezentowanie Chrystusa, jak przy składaniu Najświętszej Ofiary czy odpuszczeniu grzechów.

^{_{Źródło: Arcybiskup Fulton J. Sheen, “Księga Sakramentów”, Wydawnictwo AA, Kraków 2022}}