Jak powiada Jan Chrzciciel: “On ma wzrastać, a ja się umniejszać” (J 3,30). Chwila Komunii jest momentem szczególnej intymności zarezerwowanej dla osoby prawdziwie kochających. Są w życiu trzy formy kontaktu intymnego: przez słuchanie, przez mówienie, przez dotyk.
Nasz pierwszy kontakt z kimś, kto nas kocha następuje przez to, że słyszymy głos tej osoby, drugi – ją widzimy, a trzecim – zastrzeżonym tylko dla osób związanych szczególną bliskością – jest przywilej dotyku. Chrystusa słyszymy w Pismach, widzimy Go oczyma wiary, ale dotykamy Go w Eucharystii. A On prosi nas jedynie o ty, żebyśmy oczyścili nasze sumienia z grzechu i przyszli do Niego, gotowi przyjąć to, co On chce nam dać, bo wie, że Go potrzebujemy.
Komunia Święta jest wcieleniem nie tylko w Życie Chrystusa, ale także w Jego śmierć. Ten drugi aspekt bywa niekiedy zapominany. Wspomina o nim św. Paweł: “Ilekroć bowiem będziecie jedli ten chleb i pili kielich, będziecie opowiadać śmierć Pańską, aż przyjdzie” (1 Kor 11, 26).
W innym miejscu sugeruje nam św. Paweł, że mamy w ciele naszym dopełniać to, czego brakuje cierpieniom Chrystusa (por. Kol 1, 24). By nasze dusze zostały zbawione, w naszym życiu musi zostać powielone Życie Chrystusa. To, co On uczynił w Swoim Narodzeniu, na Kalwarii, w Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu – musimy odwzorowywać my. Nie możemy jednak dojść do Niebiańskich Rozkoszy inaczej niż przez dotyk Krzyża, a konkretnie poprzez pokutę, umartwienia, zaparcie się siebie i śmierć własnego egoizmu.
Kościół żyje dzięki Eucharystii [Ecclesia de Eucharistia vivit]. Ta prawda wyraża nie tylko codzienne doświadczenie wiary, ale zawiera w sobie istotę tajemnicy Kościoła. Na różne sposoby Kościół doświadcza z radością, że nieustannie urzeczywistnia się obietnica: « A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata » (Mt 28, 20). Dzięki Najświętszej Eucharystii, w której następuje przeistoczenie chleba i wina w Ciało i Krew Pana, raduje się tą obecnością w sposób szczególny. Od dnia Zesłania Ducha Świętego, w którym Kościół, Lud Nowego Przymierza, rozpoczął swoje pielgrzymowanie ku ojczyźnie niebieskiej, Najświętszy Sakrament niejako wyznacza rytm jego dni, wypełniając je ufną nadzieją.
Słusznie Sobór Watykański II określił, że Ofiara eucharystyczna jest « źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego ». « W Najświętszej Eucharystii zawiera się bowiem całe dobro duchowe Kościoła, to znaczy sam Chrystus, nasza Pascha i Chleb żywy, który przez swoje ożywione przez Ducha Świętego i ożywiające Ciało daje życie ludziom ». Dlatego też Kościół nieustannie zwraca swe spojrzenie ku swojemu Panu, obecnemu w Sakramencie Ołtarza, w którym objawia On w pełni ogrom swej miłości.
Wieczernik – miejsce ustanowienia Eucharystii. To tam Chrystus wziął w swoje ręce chleb, połamał go i rozdał uczniom mówiąc: « Bierzcie i jedzcie, to jest bowiem Ciało moje, które za was będzie wydane » (por. Mt 26, 26; Łk 22, 19; 1 Kor 11, 24). Potem wziął w swe ręce kielich napełniony winem, powiedział im: « Bierzcie i pijcie, to jest bowiem kielich Krwi mojej nowego i wiecznego przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów » (por. Mk 14, 24; Łk 22, 20; 1Kor 11, 25). Jestem wdzięczny Panu Jezusowi, że w posłuszeństwie Jego zaleceniu: « To czyńcie na moją pamiątkę » (Łk 22, 19), dane mi było powtórzyć w tym samym miejscu słowa wypowiedziane przez Niego dwa tysiące lat temu.
Czy Apostołowie, którzy uczestniczyli w Ostatniej Wieczerzy, byli świadomi tego, co oznaczały słowa wypowiedziane wówczas przez Chrystusa? Chyba nie. Stało się to dla nich jasne dopiero po zakończeniu Triduum sacrum, to jest po przeżyciu wydarzeń, jakie miały miejsce od wieczora Wielkiego Czwartku do poranka Wielkiej Niedzieli. W te dni wpisuje się mysterium paschale; wpisuje się w nie także mysterium eucharisticum.
Przeczytaj również Encyklikę Ecclesia de Eucharistia Ojca Świętego Jana Pawła II
Źródło: Fulton J. Sheen, “Księga Sakramentów”, Wydawnictwo AA, Kraków 2022, str. 92-93
Źródło: Encyklika Ecclesia de Eucharistia
